Ten największy port lotniczy we Francji znany jest także pod nazwą angielską Charles de Gaulle International Airport (lub Roissy Airport) oraz – przede wszystkim – francuską Aéroport Roissy-Charles-de-Gaulle (kod IATA: CDG, kod ICAO: LFPG). Od centrum jednego z najsłynniejszych, a uważanego też za symbol romantyzmu, miasta – Paryża oddalony jest w kierunku północno-wschodnim. Swoją podówjną nazwę otrzymał właśnie od znajdującej się nieopodal miejscowości Roissy-en-France (departament Val-d'Oise). Za patrona lotnisko przyjęło ważną osobistość francuską, jaką był niewątpliwie Charles de Gaulle – przodownik ruchu polityczno-wojskowego Wolna Francja, oraz założyciel Piątej Republiki Francuskiej. Paryż posiada obok lotniska w Roissy także trzy inne stacje międzynarodowe: Paris-Orly, Paris-Beauvais-Tillé Airport – wykorzystywany w większości przez tanie linie lotnicze, Paris - Le Bourget Airport – najczęstsze ladowisko samolotów biznesowych.
Budowa ówczesnego Północnego Lotniska Paryskiego (Aéroport de Paris Nord) ruszyła w roku 1966, a swoją działalność pod dzisiaj nam znaną nazwą port rozpoczął w roku 1974. Powstaniu wielkiego i głośnego ośrodka cywilizacyjnego nie przeszkodziło wielkiej populacji królików i zajęcy, które zamieszkiwały te trawiaste tereny zapewne od dziesięcioleci. Pasażerowie samolotów mogą zatem spokojnie podziwiać te dzielne zwierzątka, wciąż beztrosko żyjące w sąsiedztwie lotniska. Pierwszy budynek terminalu pasażerskiego, jaki tu powstał – Terminal A – uznany został za niezwykle awangardowy architektonicznie. Autor projektu, Paul Andreu, ujął go bowiem formę okręgu o wysokości dziesięciu pięter, i otoczył siedmioma budynkami bocznymi o czterech bramach.
Obecnie port wyposażony jest w trzy terminale pasażerskie, z czego Terminal 1 jest najstarszym. Terminal 2 początkowo powstał wyłącznie dla linii Air France, obecnie obsługuje także innych przewoźników, natomiast Terminal 3 jest przystanią głównie dla przewoźników niskobudżetowych oraz czarterowych. Terminal 2 nazywany jest ogólnie „terminalem” właściwie stanowi siatkę sześciu korytarzy nazwanych od A do F, stąd częste rozbieżności w nomenklaturze – nierzadko każdy korytarz nazywany jest terminalem, przez co ich liczba zwiększa się do ośmiu. Pod każdym z korytarzy znajduje się osobna stacja RER (Réseau Express Régional – Regionalna Sieć Expresowa) i TGV (train à grande vitesse – pociąg szybkobieżny), którymi pasażerowie mogą szybko przejechać do Paryża lub innych miast francuskich.
Port ten zajmuje wysokie pozycje (a nawet pierwsze) w rankingach najpopularniejszych pod względem przepływu pasażerów, przeładowywanych towarów oraz ilości operacji lotniczych. Posiada on cztery pasy startowe – dwa asfaltobetonowe o długości około 4,2 tysiąca metrów, jeden asfaltobetonowy 2,7 tysiąca metrowy i jeden betonowy o tej samej długości. Z portu wylatują samoloty linii z całego świata, od najbardziej popularnych (British Airways, American Airlines, Air France), po mniejsze linie krajowe (Adria Airways – Libia, Bulgaria Air – Bułgaria, Vietnam Airlines – Wietnam), od linii wysokiej klasy i standardów po popularne tanie linie lotnicze (Germanwings, Ryanair, easyJet). Można zatem śmiało powiedzieć, że stąd dostać się można drogą powietrzną niemal do każdego zakątka świata (Europa, Azja, obydwie Ameryki, Afryka).
Znana jest historia niejakiego Mehran Karimi Nasseri, który wylądował na lotnisku Charles de Gaulle 26 sierpnia 1988, bez żadnych dokumentów i z ogromnymi problemami porozumienia się. Ze względu na luki w prawie Francuskim jak i Europejskim nie można go było ani z lotniska deportować, ani zezwolić na powrót do kraju. Historia ta zainspirowała twórców filmu „Terminal”, z 2004 roku. Irański uchodźca opuścił mury lotniska dopiero w sierpniu 2006 roku ze względu na przymusową hospitalizację.
| < Poprzednia | Następna > |
|---|
